خانه از عطر تو

به گل می نشست

و دیوارهای تیره را

شمع های روشن

میهمان نور می کردند

 

حالا

دست می کشم

روی شبنم شیشه ها

روی طراوت آینه

و پشت پنجره

جای پاهایت را

برف می پوشاند

(رشت ۷۵)