حقیقی و وهم آلود

همچون منظر پشت پنجره قطارهای سریع

با خط آهنی مه آلود

وچون دستم را می گیری

چونان ریگی نرم

از میان انگشتانم می خزی

هان معشوق من که از ابر هستی

آیا روزی چون باران نخواهی بارید؟